fbpx

Vaya

En toen was niets ooit nog hetzelfde

Ik was 25 en had ‘ineens’ een ijzersterk verlangen om ‘iets met paarden’ te doen. Als vanzelf dacht ik dat ik vast wilde gaan paardrijden. Dat is voor velen denk ik wel het eerste beeld wat opkomt als het over paarden gaat …

Het idee van rijles en naar een manege gaan, stond me ontzettend tegen. Dat het ook anders kon wist ik toen nog niet.

Ik kwam (2014) ‘per toeval’ bij mensen terecht die een eigen kudde paarden hebben, wonend op een grote open plek in het bos, waar de paarden 24/7 buiten leven. Ik ging erheen, maakte kennis, werd uitgenodigd om ‘gewoon te komen ervaren’ en ging vanaf dat moment wekelijks naar de paarden. Meehelpen met dat wat er die dag moest gebeuren en gewoon daar Zijn.

Of ik nu de diarree staart van de kleinste pony stond te wassen, op m’n tenen getrapt werd door één van de grootste paarden of helemaal onder de insectenbeten thuis kwam, mijn geluk kon niet op, zolang ik maar gewoon bij de paarden kon Zijn.

een nieuwe weg en wereld

Eind 2015 stond ik ineens oog in oog met Vaya. Een vriendin van me ging kijken voor een paard. In dezelfde rij paarden stond Vaya. Ik sloeg doodsangsten uit bij het idee van een eigen paard, maar er was geen twijfel mogelijk. Vaya en ik horen bij elkaar.

Viggo werd gekocht door een vriendin van me en heeft jarenlang onderdeel uitgemaakt van de kudde.